Carretera Austral

We hebben al heel wat mooie wegen gehad, maar we zijn er nog lang niet klaar mee. Wemelend van de nationale parken, kronkelt de Carretera Austral door oude bossen, langs forse rivieren, ijzige meren en stille fjorden van Puerto Montt en loopt dood in Villa O’Higgins. We zullen deze “snelweg” vanaf Cochrane richting het noorden nemen om te genieten van Chili’s mooiste landschappen, maar het zal geen zacht ritje worden.

We hadden gehoopt iets te vinden in Cochrane om onze lekke kajak te repareren zodat we de Rio Baker konden trotseren, maar helaas vinden we er enkel een stoffige, oude reddingsvest. We moeten dus duidelijk grotere steden opzoeken aangezien ook de raftingclubs hier zelfs geen plakmateriaal hebben. Het eerste stuk van de carretera is een degelijke weg van compact zand, wat onze auto wel aankan. We pikken twee lifters -die al vier uur met de duim omhoog stonden- op die in deze regio gewoond hebben en ze vertellen ons over la Confluencia, een beetje verder op de weg. We volgen hun advies en stoppen wanneer we de wegwijzer zien. De grijze Rio Nef vloeit hier samen met de turquoise Rio Baker bij een krachtige stroomversnelling in Chili’s grootste rivier. We zijn het met hen eens: dit was de moeite om even te stoppen en tien minuten te wandelen. Onze volgende halte is in Puerto Rio Tranquilo, de volgende dag. Daar nemen we een tour naar de marmergrotten aan Lago General Carrera, de Chileense naam voor Lago Buenos Aires. We zorgen ervoor dat we met de kaart kunnen betalen wanneer we de tour vastleggen, maar wanneer we effectief moeten betalen bij de operator blijkt dat een probleem en willen ze enkel cash aanvaarden. Wanneer ze beseffen dat we in dat geval gewoon vertrekken en de tour niet meedoen, bedenken ze zich plots en wandelen we mee naar het tankstation, waar wij ter waarde van twee tickets hun brandstof voor de boot betalen. Tevreden over hun creativiteit stappen we aan boord en varen we richting de grotten. We weten niet of er iets los zit in de hoofden van onze gidsen, maar ze maken er een heuse show van. Ze zien overal in het marmer dieren of andere vormen. We zijn onder de indruk van de walvis, zeehond en hond, maar over het geheel genomen vinden we de tour toch teleurstellend. Het overheersende gevoel dat we telkens opnieuw hebben bij tours is ergernis. Misschien zijn we ondertussen een beetje te verwend door de rust en vrijheid van onze auto.

Terug aan land gaan we meteen weer de baan op. Vanaf hier merken we wel een verandering in de weg. De volgende 120 kilometer krijgen we zowat de slechtste grindweg die we al meegemaakt hebben vol met enorme gaten. Tot hiertoe konden we die redelijk gemakkelijk ontwijken, maar hier zijn er zo veel dat zigzaggen aan een gematigde snelheid niet meer volstaat. Het enige dat ons te doen staat is een lijn kiezen waarvan we hopen dat ze de minste schade zal teweegbrengen. Gelukkig zorgt de mistige beboste omgeving wel voor een aangenaam zicht tijdens deze slakkenrit. Wanneer we even stoppen voor wat foto’s merken we dat de auto een beetje scheef lijkt te staan. Hannes doet een rondje rond de auto en ontdekt een platte band. Deze keer kunnen we niemand bellen om hulp en is er ook niemand in de buurt, dus zit er niets anders op dan het reservewiel erop te leggen en met nog meer zorg verder te bollen. Na zo’n drie uur komen we eindelijk terug op asfalt. Heerlijk zacht, stil, snel. We zijn nu in Villa Cerro Castillo, waar we morgen graag een wandeling willen maken in het nationaal park. Een idee dat we snel laten varen na ons bezoek aan het toerismekantoor waar we ontdekken dat het 10 000 pesos of 12 euro kost om die wandeling te maken. Akkoord, paden moeten onderhouden worden en we hebben er geen probleem mee om daarvoor te betalen, maar meer dan 10 euro voor een wandeling? Nee, bedankt, Chili. We gaan dus meteen verder en dat blijkt nog niet zo’n slecht plan. We rijden nu door het nationaal park en in de zwiepende bochten op de weg ernaartoe zet de zon de licht weer in het rood na een grijze, regenachtige dag. De avond valt terwijl we door het park rijden dus rijden we traag met veel aandacht voor de omgeving, we zouden zo maar eens dieren moeten spotten. Plots gaat Hannes voluit op de rem en graait hij naar zijn camera. Nee, geen poema, maar wel 2 huemulherten die het bos uitkomen om hun dorst te lessen. Overal in Patagonië worden conservatieprogramma’s opgezet voor deze bedreigde dieren en nu hebben we er eindelijk gezien. We zijn dolenthousiast en vergeten dat we eigenlijk vooral op zoek waren naar een poema.

We komen de volgende ochtend aan in Coyhaique, de provinciehoofdstad en onze volgende hoop om de kajak gerepareerd te krijgen. We zoeken een leuke camping uit en gaan op zoek. Fantastisch, doe-het-zelfketens zijn ook hier al uitgevonden en hebben een enorme stock. We vinden wat we nodig hebben om de kajak te lijmen en terwijl dit droogt gebruiken we onze tijd om de – ondertussen broodnodige – was en afwas te doen. De silicone lijkt te houden en dat betekent dat we nu op zoek kunnen naar een rivier, dat zou rond de Carretera Austral geen probleem mogen zijn. De volgende halte is opnieuw een nationaal park, Queulat. Door de slechte weg en onze slechte planning komen we er ‘s avonds bij prachtig weer aan wanneer het park net gesloten is. Wanneer we de volgende ochtend terugkeren is het weer helemaal omgeslagen en begint het te miezeren wanneer we onze wandelschoenen vastknopen. Eigenlijk vinden we het nog niet zo erg dat het weer omgeslagen is, want het lijkt wel of dit mistige, druilerige weer de meest passende achtergrond is voor dit woud. Het zicht op de hangende gletsjer is fantastisch, ook al komt er nu en dan een wolk voor, want met een beetje geduld verdwijnt die ook wel weer. Jammer wel dat er ook net een wolk was toen we het enorme gerommel van een afbrekende ijsschots hoorden. Tegen dat we terug beneden zijn regent het aardig en zijn we blij dat we in de auto kunnen schuilen. We hopen dat het snel terug beter wordt zodat wij onze kajak in kunnen. We zitten dicht bij de Rio Palena die we af kunnen kajakken tot in een marinereservaat rond Puerto Raul Marin Balmaceda – ja, die naam vermelden wel slechts één keer – zo’n 70 kilometer stroomafwaarts. En ja hoor, het weer slaat opnieuw helemaal om. We vertrekken met onze kajak, ons kampeermateriaal en voorzieningen voor vier dagen. Onze weerapps voorspellen een aangename 20 graden die de volgende dagen richting de 28 zal stijgen. De eerste dag peddelen we 20 kilometer, met een paar leuke, gemakkelijke stroomversnellingen. Toch is dat nog steeds spannend, op eigen houtje met een opblaasbare kajak. De rivier is breed en traag, dus elk obstakel kunnen we van veraf zien en ontwijken, dus dat is een geruststellende gedachte. Ergens op de linkeroever loopt een weg parallel aan de rivier voor het geval we hulp nodig zouden hebben, maar toch zouden we liever niet echt in de problemen geraken met al ons slaapmateriaal en alle elektronica aan boord. We huiveren een beetje door de wind en de koude spatten water tegen de tijd dat we onze boot op de kant sleuren. We trekken snel iets warms en droogs aan voordat we eten, slapen en opnieuw beginnen.

Onze tweede dag start al prachtig en de wind die gisteren recht in ons gezicht stond is verdwenen. Peddelende stukken worden afgewisseld met drijfsessies in de zon. In de namiddag steekt de wind weer op en worden we wat afgeremd. Tegen 17 uur zijn we afgemat en er klaar mee. We zitten niet helemaal meer op schema, maar de twee kilometer wind op kop die ons nog te wachten staat is er te veel aan op dit moment. De wind zorgt er gelukkig wel voor dat de vele dazeriken, die ons sinds die middag lastigvallen, niet meer zo talrijk aanwezig zijn. We genieten van een rustige avond op het strand, afgeschermd van de wind en rusten uit voor de laatste dag. Die start met een magnifieke zonsopgang over de mistige en rustige rivier. We springen terug in onze boot en profeteren zo veel mogelijk van deze windstille ochtend. De woeste wind van gisteren is weer gaan liggen en het water is nu een gladde spiegel die we moeiteloos in twee snijden. Helaas wordt de rivier wijder des te verder we vorderen en verdwijnt ook elk beetje stroming waarvan we konden genieten. Samen met de hitte zijn ook de dazeriken weer daar, dus peddelen we net zo veel in het water als rond onze hoofden. Uiteindelijk begint het rondspattende water zout te smaken en bereiken we het beschermde gebied Palena Costa. Het dorp is wel nog een eind weg – Hannes’ specialiteit is het onderschatten van afstanden – maar gelukkig is het water van de lagune kalm en helpt het tij ons. We merken verderop een grote zwemmende vogel op en wanneer we dichter komen zien we dat het een pinguïn is. Verderop zien we nog iets dat nog meer golven veroorzaakt. We zijn allebei even verbaasd wanneer we beseffen dat het zeeleeuwen zijn. We komen dichter tot wanneer zij plots ook ons opmerken en hun hoofden bijna allemaal tegelijk onze richting uit draaien. Nieuwsgierig naderen ze ons tot de ganse groep onder en naast de boot zwemt, daarna duiken ze plots achter ons weer allemaal op, hun ogen nauwlettend op ons gericht. Van zo dichtbij zien we pas hoe gigantisch deze wezens werkelijk zijn. Stefanie was al niet enorm gerust vanaf het moment dat we de baai in voeren – er leeft niet veel onder water dat ze leuk vindt – maar nu wordt ook Hannes wat angstig. Wetende dat deze dieren uit nieuwsgierigheid komen happen in wetsuits van duikers, willen we niet dat ze dat gaan proberen bij onze kajak. Dus met een net iets hogere hartslag dan normaal peddelen we richting de rotsachtige kust van het eiland waar we rond moeten zodat we toch in de buurt van land zijn, moest er iets gebeuren. Onze achtervolgers verliezen vrij snel hun interesse in ons, blijkbaar zien de vissen er hier toch smakelijker uit dan onze opgeblazen banaan. Een ontmoeting die we niet snel zullen vergeten! Die avond kamperen we op het strand vlakbij het dorp vanwaar we de volgende dag zullen liften. De muggen en dazeriken maken ons gek, dus zetten we zo snel mogelijk onze binnenrent op om beschutting te voorzien. We spenderen de rest van de avond van hieruit kijkend naar de zeeleeuwen en dolfijnen die voorbij zwemmen, slechts op enkele meter afstand wanneer ze terug de open zee inzwemmen na een dagje jagen in de baai. Onze nacht onder de prachtige sterrenhemel wordt jammer genoeg plots verstoord door het geluid van water dat wel erg dicht bij onze tent komt. We hebben nog maar enkele centimeters speling dus slepen we onze tent verder het strand op. De duinen liggen hier dicht bij het water en op deze afstand liggen we al zo schuin dat we moeite hebben met op onze matras te blijven, maar onze voeten blijven nu ten minste droog en warm.

Na ons doe-het-zelfkajakavontuur zijn we toe aan ons laatste stuk Carretera Austral. De wegen zijn in goede staat en we zijn al snel in Chaiten, de toegangsweg naar park Pumalin, waar we slapen met zicht op vulkaan Corcovado. We informeren ons over het park en kiezen twee wandelingen uit voor de volgende dag. De infrastructuur ziet er zeer gelijkaardig uit aan die van Parque Patagonia, zij het een beetje ouder. Het is ons echter een beetje te georganiseerd en de enige wandelingen bestaan uit drukbezochte, korte paden. Als eerste wandelen we door een dichtbegroeid stukje met de zeldzame Alercesbomen. Deze eeuwenoude, massieve hardhouten zijn een wonder om te aanschouwen. Als laatste trekt Hannes een sprintje doorheen het bos, dat verwoest werd door een pyroclastische golf, naar de krater van vulkaan Chaiten, die in 2008 uitbarstte, maar de wolken nemen het meeste van het zicht weg, dus is het vooral een goede training voor de kuitspieren.

De Carretera Austral was een waar avontuur. We zouden het geen snelweg durven noemen, maar ook zeker niet overslaan. We gaan een beetje terug tot we kunnen afslaan naar Futaleufú, waar we opnieuw Argentinië in gaan. Onverwachts klaart de hemel ‘s avonds op en kunnen we de bloedmaan zien. In volledige eenzaamheid kunnen we het spektakel bekijken en het is de slapeloze nacht helemaal waard en vormt de perfecte afsluiter voor het afgelegen zuiden, het ware Patagonië, voordat we richting Argentiniës favoriete – lees: drukste -vakantiebestemming gaan, Bariloche.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s