Roadtrippen naar Vuurland: verdacht koud

Het waren intense weken sinds ons vertrek uit Buenos Aires. Het is opnieuw tijd om voor een hele tijd afscheid te nemen van Rob. Nu we hem aan de luchthaven afgezet hebben, doen we het even terug rustiger aan. We kiezen ervoor om onszelf nog eens een extraatje te gunnen en naar een chique hotel te gaan. De wellness is exact wat we willen na 100 kilometer wandelen. Een gratis upgrade naar de suite maakt dit des te beter. Met genezen voeten en gevulde buikjes zetten we onze reis verder. We steken voor een eerste keer door naar Chili, en zullen richting Tierra del Fuego rijden. We zouden ook graag nog wat extra opbergruimte in onze auto bouwen voordat we helemaal richting “het einde van de wereld”, Ushuaia gaan.

We nemen onze tijd voor de volgende 700 kilometer richting de ferry die de Straat van Magellaan oversteekt naar Tierra del Fuego. Nadat we een lifter zijn dag gemaakt hebben door hem helemaal van El Calafate mee te nemen tot in Torres del Paine zoeken we een rustige kampeerplaats. We beslisten eerder vandaag om niet te gaan wandelen in Torres del Paine omwille van het reservatiesysteem dat ze hanteren -alles was al volledig volgeboekt- en de belachelijk dure campings. We zijn per slot van rekening nog maar net zes dagen gaan wandelen in een gelijkaardige omgeving en daar betaalden we helemaal niets voor. Het feit dat we niet gaan wandelen betekent niet dat we het zicht op de bekende Torres moeten missen. We parkeren ons op één van de uitkijkpunten op de Torres en testen voor het eerst het kookvuur uit dat Rob voor ons meebracht. Het doorstaat de eerste test met glans, hier gaan we nog veel plezier aan beleven. Zowel de zonsondergang als de zonsopgang zijn prachtig met dit zicht. Na een vroege start van de dag rijden we via de charmante route richting Puerto Natales, waar we enkel stoppen voor een heeelijke pizza en guanacocarpaccio. Maar wauw, de prijzen in Chili… dat zijn wij niet meer gewend na Argentinië. Maar goed dat we ons nieuwe kookvuur hebben! We willen wat tijd nemen om foto’s te bewerken en de blog bij te werken, dus zoeken we een plaatsje waar we dat in alle rust kunnen doen. Een eindje van de snelweg vinden we een rustige baai waar we twee nachten kunnen doorbrengen. We koken, lezen, werken een beetje, maken wafels en drinken wijn. Wat een leven. We genieten van het nietsdoen en de rust van de omgeving: spelende zwanen in de baai, gauchos die hun vee over de stoffige wegen drijven en een dramatische zonsondergang om het af te maken.

Na twee dagen zeggen we onze kampeerburen vaarwel en zetten we onze tocht verder naar Punta Arenas. De grootste stad in het zuiden is voornamelijk onze volgende stopplaats om droge voeding in te slaan zodat we ons niet blauw hoeven te betalen aan de weinige groenten die we zullen vinden verder in het zuiden. De vele keren dat we in de volgende weken de grens zullen moeten oversteken zorgen ervoor dat we geen vers voedsel kunnen meenemen, dus al wat gedroogd, ingeblikt of gekookt is, is ons ding vanaf nu. We zijn niet echt verkocht aan de stad, dus zijn we er nog voor het donker weg en slapen we net erbuiten. ‘s Avonds merken we dat één van de achterbanden wel erg zacht staat. We keren om naar het dichtstbijzijnde tankstation en laten hem opblazen. De vriendelijke assistent verzekert ons dat als de band over vier uren er nog oké uitziet, we ervan mogen uitgaan dat alles in orde is. De volgende ochtend lijkt hij nog steeds hard te staan dus maken we ons geen zorgen en gaan verder. We zijn nog steeds onderweg naar de ferry, maar we maken nog een kleine omweg -nu ja, 100 kilometer waarvan de helft op grind- via nationaal park Pali Aike. De uitgestrekte steppe, plots onderbroken door een pikzwart vulkanisch maanlandschap is een fraai zicht en vooral guanaco’s, een stinkdier, flamingo’s en choiques van erg dichtbij kunnen zien is geweldig. Maar helaas, ook hier geen poema… we kregen een beetje hoop toen de parkwachter ons een brochure gaf waarin stond wat te doen als je er één tegen het lijf loopt, maar het mocht niet zijn. Ach, we hebben nog tijd genoeg om een grote kat te spotten, dus gaan we terug verder richting onze ferry. Tijdens de oversteek staat Hannes vooraan op het dek in de hoop dolfijnen te kunnen zien, hoewel het kille weer er niet beter op wordt. Hij krijgt een zoute douche van de zee en kan nog net de camera beschermen, maar ziet er dan toch twee uit het water springen. Goed voor hem, denkt Stefanie van achter het raam, terwijl ze de volgende pagina in haar boek omslaat.

Tierra del Fuego, voor ons bekend als Vuurland, is verdeeld in een Chileense en Argentijnse helft, met een rechte grens doorheen het midden. De Chileense kant is niet zo aantrekkelijk voor toeristen, maar wanneer we er kunnen genieten van gratis -duidelijk door de olie-industrie gesponsorde WiFi en sanitair, parkeren we ons er graag een nachtje. We hoeven er niets te zien, dus zijn alweer snel in Argentinië. Ook Rio Grande is niet bepaald het eilands meest interessante stad, maar wij zijn hier met een hele goede reden. We ontmoeten hier familie van Soledad, Hannes’ vriendin uit Buenos Aires. Tio Sergio, -nonkel Sergio, zoals Soledad ons zei- kan ons helpen met het bouwen van een kast in onze auto, hij bezit niet enkel al het materiaal dat we ons kunnen indenken, maar ook alle kennis. Wanneer we er arriveren merken we meteen dat we serieus met ons gat in de boter gevallen zijn, zoals wij dat thuis zo schoon zeggen. Deze mensen ontvangen ons als hun eigen familie, hoewel ze ons nog nooit gezien hebben. Ze wachten ons op met avondeten, zetten elke ochtend een uitgebreid ontbijt klaar, lunch, thee en gebak, al wat we maar zouden willen, zij zorgen ervoor. Blijkbaar hebben we ook geluk met het weer: bijna 20 graden?! Dat zijn niet de zomers die ze hier gewend zijn. Wij nemen het er dus van en trekken de stad in met Francisco, Soledads neef. Niet dat er veel te zien is, maar we moeten onze tijd toch zien te doden terwijl het hout voor onze kast gesneden wordt. We gaan wel naar een presentatie van NASA-onderzoekers van het lokale observatorium en halen zelfs de lokale krant. Na een koffiepauze de volgende dag merken we plots dat onze auto een platte band heeft. En dat terwijl hij net voor een Volkswagenverkoper geparkeerd staat… Toeval of kwaad opzet, wie zal het zeggen? Het is wel dezelfde band als degene die we eerder al opnieuw lieten oppompen, dus zal er toch wel degelijk iets mis geweest zijn. Hoe dan ook, met een beetje hulp van Sergio en een schamele zeven euro later kunnen we weer. Tijd voor onze kast! Zoals we al zeiden kent Sergio hier veel meer van dan wij en hij leent ons niet gewoon zijn materiaal, hij helpt ons bij het ontwerp, het winkelen voor hout en het in elkaar zetten van het gevaarte. Millimeterwerk en we mogen er trots op zijn, beter had deze kast niet in elkaar kunnen passen. We kunnen Sergio, Charo en Francisco niet genoeg bedanken voor de hartelijke ontvangst, maar we proberen het door onze beste maaltijd te maken: stoofvlees en rode kool. We gaan terug op weg en nu kunnen we dit eindelijk doen in georganiseerde auto. Wat zal Hannes nu als excuus gaan gebruiken voor zijn rondslingerende truien?

Met het ergste weer arriveren we in Tolhuin. Normaal niet meteen het dorpje waar we gestopt zouden zijn, maar we hadden onderweg naar hier gelezen over een gaucho-festival en we zijn wel eens benieuwd naar de kunsten van de lokale cowboys. De volgende dag, wanneer we naar het festival gaan, is de zon er gelukkig weer bij. We weten niet zo goed wat we ervan moeten verwachten en komen aan bij een groot veld middenin een grote menigte die toekijkt hoe de gauchos het beste van zichzelf geven in een rodeowedstrijd. Spannend, maar vooral ook niet zonder gevaar. Er rijdt meermaals een ambulance op het terrein om vervolgens met sirenes naar het ziekenhuis te rijden. De Argentijnen weten het hier wel gezellig te maken: de organisatie voorziet een traditionele barbecue, choripans (lokale hotdogs) en het verloop van de wedstrijd wordt niet gewoon aan elkaar gepraat door een verslaggever, maar gezongen door een volledig bandje. We sluiten onze dag af aan een koel gletsjermeer waar we de barbecue aan ons laten voorbijgaan en een lamscurry maken. Het is hier te koud voor rode wijn, maar het frisse water houdt onze witte wijn perfect op temperatuur. Na een koude wasbeurt in het meer de volgende ochtend gaan we verder richting de “meest zuidelijke stad ter wereld” Ushuaia, hoewel dat niet helemaal waar is, maar meer daarover in de volgende blogpost. Om in Ushuaia te geraken moeten we de bergpas van de Cordillera Darwin over. Plots daalt de temperatuur tot twee graden en zien we de regendruppels in sneeuwvlokken veranderen, dit is dus wat ze hier zomer noemen… Dit is het kerstweer waar we in België altijd op hopen, niet tijdens de zomer in het zuiden.

In Ushuaia brengen we onze tijd vooral door in het Hard Rock Cafe en YPF tankstation. Beiden hebben een WiFi-verbinding en dat lijkt een rariteit te zijn hier in het diepe zuiden. We zitten volop in de kerstperiode en dit is de beste plaats waar we hadden kunnen zijn in heel Zuid-Amerika. Dit is wellicht één van de weinige plaatsen waar de decoratieve rendieren en sneeuwmannen niet geheel vloeken met het weer. We bekijken wel even grondig onze plannen, want het wordt ons meer en meer duidelijk dat dit niet de leukste periode is om van huis te zijn. We willen kerst op een zo leuk mogelijke manier doorbrengen, zonder al te veel heimwee. Nog net iets zuidelijker dan Ushuaia ligt Isla Navarino. We willen tot het uiterste zuidelijk puntje geraken en dat is het. We willen er de besneeuwde toppen van de Dientes-trekking gaan bewandelen om ons kerstgevoel compleet te maken, maar nog genoeg tijd hebben om terug te keren naar Ushuaia voor het geval we niet op Isla Navarino willen blijven voor kerst. De meest zuidelijke wandeling, die moeten we gewoon gedaan hebben, toch? Met nog net genoeg tijd om een muts te kopen tegen de koude steken we de volgende dag het Beaglekanaal over richting het werkelijke meest zuidelijke stadje ter wereld.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s