Patagonische zomer met Rob: ijs, sneeuw en wind

Goed op tijd staan we te kijken naar de honderden gezichten die aankomen in de kleine luchthaven van El Calafate. We beginnen bijna te denken dat er iets misgegaan moet zijn, maar dan ziet we het eindelijk: een bekend gezicht! Rob, een goede vriend sinds onze kinderjaren, komt tien dagen meereizen. Blijkbaar was dat dan toch geen mopje op ons afscheidsfeestje, hij staat hier echt. Samen zullen we in El Calafate en El Chalten, Argentinië’s trekkinghoofdstad, de bekende Argentijnse zichten van Patagonië bezoeken.

We willen het meeste uit zijn tijd bij ons halen, dus zit onze week goed vol. We starten met een bezoek aan de gletsjer Perito Moreno, 80 kilometer buiten Calafate. We willen sowieso de gletsjer gaan bekijken, maar met een tour kan je er ook op wandelen of naast kajakken. De eerst moeilijke beslissing om te maken voor ons en wie Rob kent, weet dat hij niet de snelste beslisser is, om niet te zeggen een eeuwige twijfelaar. We gaan uiteindelijk voor de kajaktour. Om de volgende ochtend zoveel mogelijk tijd te kunnen besparen, rijden we al richting het nationaal park om er morgen meteen binnen te kunnen wanneer het opengaat. Dat betekent dat Rob lekker knus met ons in de auto slaapt vannacht. Af en toe trekt hij toch eens een wenkbrauw op bij het zien van onze huidige -minimale- levensstijl, maar Rob kan er gelukkig nog mee lachen wanneer we de volgende ochtend de ontbijttafel klaarzetten aan de ingang van het park. Zo zijn we hier voordat de tourbussen arriveren en kunnen we toch net iets rustiger genieten van deze gigantische ijsmuur. Alsof hij nog niet groot genoeg is, is deze gletsjer nog interessanter omdat hij elke dag zo’n twee meter vooruitschuift. Elke keer dat we het geluid van krakend ijs horen kijken we aandachtig waar het vandaan kwam, maar eigenlijk ben je dan al te laat. Soms hebben we geluk en zien we toch een stukje vallen. Al snel is het tijd voor onze kajaktour. Voordat we het koude water op kunnen, moeten we eerst wat extra bescherming aantrekken en dat blijkt heel wat te zijn. Helemaal ingeduffeld en ingesnoerd zitten we een beetje zwetend in onze kajak, want het is vandaag best warm hier. We mogen niet zo heel dicht bij de gletsjer varen, er zouden namelijk grote stukken kunnen af vallen, maar toch is het zeker vanuit het water een indrukwekkend zicht en het varen tussen de ijsblokken maakt het des te leuker. Na de tour gaan we nog even terug kijken naar de gletsjer vanop het platform, die er bij de middagzon helemaal anders uitziet dan vanochtend. Enkele vallende ijsblokken later rijden we verder door naar El Chalten en beginnen we te overleggen welke wandelingen we er willen maken.

Tegen de avond zien we El Chalten in de verte. We naderen op het juiste moment, want de ondergaande zon zorgt voor een prachtige paarse gloed over de bergen rondom het dorp, met de Fitz Roy als blikvanger. We weten dat we deze berg ook zeker willen gaan bekijken bij zonsopgang, maar rondom de Fitz Roy wandelen gaat ons geen week geboeid houden. We trekken er twee dagen voor uit en dat betekent dat we nog voldoende tijd hebben voor een andere meerdaagse trekking. Rob komt met het voorstel om de Huemultrek te doen, een tocht van vier dagen waarbij je het Zuid-Patagonische IJsveld kan zien. Een tocht die ons zeker de moeite lijkt, maar ook redelijk lastig is, dus willen we graag naar de parkwachters voor meer informatie, helaas sluiten die hun kantoor al om vijf uur. We leggen ons eerst toe op onze eerste wandeltocht, die iets minder uitdagend is. We beginnen met een makkelijkere dag, slechts acht kilometer tot aan onze kampeerplaats waar we onze spullen alvast achterlaten en onze tocht doorzetten naar Laguna Sucia, een prachtig gletsjermeer verborgen tussen hoge bergpieken. We klauteren terug naar de camping en treuzelen niet te veel na onze pasta gemaakt te hebben: het koelt hier snel af en we moeten morgen om half vijf starten met wandelen als we de zonsopgang willen meemaken aan Laguna de los Tres, het ultieme zicht op de Fitz Roy. Het is ‘s ochtends uitkijken dat we niet uitschuiven, want de grond is nog aangevroren en het is toch een serieuze beklimming, maar het zicht wanneer we boven zijn maakt dat wel meer dan goed. Alleen ben je hier nooit, maar dit kunnen zien is absoluut de moeite waard. We warmen ons op met een theetje van gletsjerwater en wanneer de zon de mooiste kleuren afgegeven heeft starten we de afdaling. Via de meren Laguna Madre en Laguna Hija maken we een lus terug richting El Chalten, met ondertussen nog een uitstap naar Laguna Torre, die alleen de jongens doen, Stefanie past om niet te uitgeteld te zijn na deze dag en de volgende vier dagen nog te kunnen meegaan. Wanneer we aankomen in El Chalten kiezen we ervoor om vanavond naar een hostel te gaan: even een warme douche en een goede nachtrust zullen we nodig hebben om morgen te starten aan de Huemultrek. We gaan nog langs de outdoorwinkel om er het nodige materiaal te huren, want we zullen tweemaal een rivier moeten oversteken via een kabelbaan.

‘s Ochtends staan we bij de parkwachters om ons te registreren, verplicht voor deze wandeling. We krijgen ook nog een PowerPointpresentatie te zien over het verloop van de trekking en de mogelijke gevaren. Dit doet toch weer twijfels rijzen bij Stefanie, die al wat overtuigingskracht nodig had om te starten. Als het te moeilijk wordt zouden we nog altijd kunnen terugkeren. Je handtekening moeten zetten op een papier dat je de risico’s van de tocht begrijpt en beseft dat het sturen van (medische) hulp erg moeilijk ligt op deze route is natuurlijk niet geweldig voor je gemoedsrust. We vertrekken uiteindelijk toch alle drie, het zou natuurlijk jammer zijn om een geweldige wandeling te missen enkel en alleen omwille van de door andere bloggers ingeboezemde angst over de moeilijkheidsgraad. De eerste dag valt reuze mee: de wandeling is niet moeilijk, de afstand niet te lang en de zichten zijn nu al de moeite. De volgende dag worden we wakker met veel wind. Patagonische wind is geen lachertje en dat zullen we hier nog heel goed merken. Deze tweede dag moeten we slechts twaalf kilometer doen, maar houdt wel een serieuze klim in. We moeten ook de eerste keer de rivier over, dus houden we ons harnas bij de hand. We willen ons klaarmaken om te vertrekken, maar er lijkt wel erg veel wind te staan vandaag en dit is iets waarvoor de parkwachters gewaarschuwd hebben: wie deze tocht wil doen kan zich er best op voorbereiden om een extra dag in te plannen voor wanneer je niet verder kan door de wind. We overleggen wat met de andere wandelaars op de camping en enkelen waren al gestart vanochtend, maar zijn teruggekeerd door de te sterke wind. We zien stilaan de mogelijkheid dat we deze tocht niet gaan kunnen afmaken wel heel dichtbij komen. We besluiten om ook nog maar wat te wachten en niet te starten in deze omstandigheden – we zijn tenslotte niet zo erg ervaren en dit lijkt ons de slimmere optie. Na een uur lijkt het een beetje te minderen en we willen het ten minste proberen, lukt het niet dan kunnen we nog steeds terug. Onze eerste rivieroversteek verloopt vlotjes en al snel lopen we over de gletsjer die deel uitmaakt van deze tocht, ja, gletsjer, we zeiden toch dat het de moeite was?! Daarna trotseren we de Paso del Viento, deze naam laat exact horen waarover het gaat: een bergpas met veeeeel wind. Het is vooral steil naar boven en bovenaan wacht ons een nieuwe ondergrond: sneeuw. Bovenaan loont het wel de moeite, want hier hebben we voor het eerst zicht over het Zuid-Patagonische IJsveld. De regen verstrooit dit zicht enigzins, maar toch… magisch. De regen blijft aanhouden en die maakt het laatste deel net iets te lang om echt aangenaam te blijven. Wanneer we eindelijk andere tentjes zien opdoemen, stappen we terug wat sneller en schudden we tevreden onze rugzakken af. Hannes begint plots in zijn rugzak te graven, want hij heeft een verrassing bij: wijn. Rode wijn uit een plastic fles zag er nog nooit zo goed uit. Dat hadden we na vandaag wel verdiend. Wisten wij veel dat het ergste nog moest komen…

Dag drie en we kunnen weer op veel enthousiasme rekenen om te starten. De ergste klim is achter de rug, dus vandaag zou, hoewel nog steeds redelijk lastig, toch makkelijker moeten verlopen? Ook op dag drie waarschuwen ze je voor eventueel uitstel als de wind te hard is, maar het is veel minder erg dan gisteren, dus trekken wij vol goede moed verder. Enkele uren later steekt de wind toch wel erg op. We moeten de Paso Huemul over en we ervaren hier een pak meer wind dan gisteren op de Paso del Viento. Het gevaarlijke is dat je hier op een erg smal stukje wandelt en de bergwand heel stijl is. De wind smakt je zo regelmatig tegen de bergwand of net ervan weg. We kunnen ons wel altijd net op tijd ergens aan vastklampen, maar vooral Stefanie heeft moeite met op de benen te blijven staan wanneer de wind haar rugzak mee in de lucht probeert te nemen. Op de laatste meters van deze pas krijgen we echter wel een zalige traktatie van de wind: we kunnen ons gewoon laten hangen, de wind duwt ons gewoonweg de pas over, soms toch ook fijn dus, zo veel wind. Voor wie denkt dat we het nu gehad hebben en voor de laatste keer hier ons tentje gaan opslaan, nee hoor. Na het stijgen komt het dalen nog. We zijn drie dagen voornamelijk aan het stijgen geweest en dat zullen we nu geweten hebben. We zullen nog zo’n 800 meter moeten dalen over de volgende drie kilometer. Zeg maar gewoon recht naar beneden op veel stukken dus. Uiteindelijk is het het natuurlijk weer allemaal waard, want onze camping ligt naast het meer waar alle ijsblokken van de nabijgelegen gletsjer in drijven. Om de ervaring nog beter te maken: we zijn hier helemaal alleen. De andere wandelaars hebben blijkbaar de volgende kampeerplaats, twee kilometer verder gekozen. Wij denken dat deze spectaculairder is, dus blijven we hier. Dit blijkt ook de volgende dag de goede keuze te zijn, want we staan vroeg op om de zonsopgang te bekijken aan dit wonderlijke meer. Het is nog erg koud dus verlaten we, met enige moeite, onze tent, maar niet onze slaapzak. De wolken blijven weg en de zon bezorgt ons een intens kleurspektakel over de drijvende ijsblokken. Behalve de tweede rivieroversteek bevat de laatste dag geen moeilijkheden, maar deze rivieroversteek verloopt iets moeilijker dan de eerste. Eén van onze touwen geraakt vast tussen de stenen in de rivier, dus Hannes moet hier alsnog zijn voeten nat maken in het ijskoude water. Aan het einde van het pad hebben we enorm veel geluk: de wandeling eindigt een stuk buiten El Chalten, dus zouden we nog twaalf kilometer moeten wandelen tot in het dorp. Als bij wonder komt hier op het doodlopende weggetje net een auto aangereden. De mensen komen hier even van het uitzicht genieten voordat ze naar El Chalten rijden en ze nemen ons graag mee. Onze voeten zullen hen er eeuwig dankbaar voor blijven.

We zijn nog op tijd in El Chalten om van het happy hour te profiteren  en dat hebben we wel verdiend na deze zes dagen en de 100 kilometer die we in de benen hebben. We onderschatten onze vermoeidheid wel een beetje, dus veel biertjes zijn er niet nodig om ons net iets vrolijker te maken. We eten nog eens een rijkelijke maaltijd die we niet hebben moeten maken op ons kleine kampeervuurtje en dommelen snel in in ons zachte bed, vol trots dat wij de Huemultrek overwonnen hebben. Het was zeker geen gemakkelijke tocht, maar we hebben zo veel verschillende landschappen gezien en ze waren stuk voor stuk zo mooi, dat we dit voor geen geld ter wereld hadden willen missen. Die blauwe plekken en zere voeten genezen wel weer.


2 thoughts on “Patagonische zomer met Rob: ijs, sneeuw en wind

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s