Buenos Aires: een thuis ver weg van huis

Buenos Aires was voor ons een hoofdstad die we niet wilden overslaan, zoals we dat wel deden met Brasilia. Hoewel ook Buenos Aires niet meteen de grootste trekpleisters van het land bevat -behalve voor Evita Peronfans dan- trekt ze ons veel meer aan en willen we zelf ondervinden of deze levendige stad haar reputatie verdient. Waar we het meest naar uitkijken is het weerzien met een oude vriendin en de aankomst van onze auto.

In Puerto Iguazu stappen we de bus op, recht baar Buenos Aires. Een rit van achttien uur, dus hebben we genoeg tijd om bij te slapen en onze reisgids open te slaan om uit te zoeken waarvoor Buenos Aires nu eigenlijk bekend is en wat wij er willen doen of bezoeken. Per bus kom je aan in Retiro, niet meteen de meest charmante buurt van de stad, zoals dat wel vaker is rond busstations. Wij nemen een taxi naar Palermo, waar we de volgende twee weken kunnen verblijven in het appartement van Soledad, een vriendin van Hannes die hij tien jaar geleden leerde kennen op een internationaal kamp in Zwitserland en die nu in het buitenland is voor haar job. De volgende twee weken hebben we dus ons ‘eigen’ appartement, een welgekomen afwisseling na de eerste zes weken reizen. Vooral omdat we nu nog eens lekker kunnen koken zoals we dat thuis doen. Ja, op een gegeven moment word je driemaal per dag op restaurant gaan ook beu. Toch laten we de restaurants niet helemaal links liggen, want het valt ons meteen op dat je in Argentinië erg lekker kan eten voor weinig geld. Bovendien pronken onze favorieten, heerlijke steak en verse pasta, steevast bovenaan op het menu. We zijn hier nog een ganse maand om alles voor de auto in orde te brengen, dus kunnen we zonder haast de hele stad verkennen.

We maken eerst een wandeling in onze tijdelijke thuisbasis Palermo. Het is een mooie, groene buurt die erg vertrouwd aanvoelt – misschien zitten de cafés met namen als “Genk” en “Antwerpen” daar wel voor iets tussen. Groen is ook niet altijd het juiste woord. We beleven in Buenos Aires onze tweede lente van 2018 en dat betekent dat alle Jacarandabomen -de stad staat er vol van- in bloei komen te staan en de straten hullen in een fel, purperen tapijt. De Argentijnse “winter” is voorbij en ze hebben toch wel 12 graden moeten trotseren dit jaar… De Porteños, de inwoners van Buenos Aires, leven veel buiten en grijpen vanaf de lente elke kans om even hun -vaak kleine- appartement te ruilen voor een zonnig terrasje. Maar ook ‘s avonds zijn deze gezellig verlicht en zitten ze altijd vol. Dit valt ons meteen op als een erg groot contrast met de Braziliaanse steden. Wij passen ons uiteraard snel aan en genieten na al het Braziliaanse bier eindelijk nog eens van wat goede wijn. Er is een grote keuze aan leuke bars in De buurt. Hoe kan het ook anders als je buurten Hollywood en Soho noemen. Het enige minpuntje is dat je best op de grond let bij het wandelen. De buurt is een waar mijnenveld van hondendrollen. Hannes mag dit dan ook 3 keer aan den lijve ondervinden voor hij beter op z’n passen begint te letten.

We hebben nog wat kwijtgespeelde kleding te vervangen -bedankt, Rio– en dat doen we in de winkelstraten van Recoleta. Na de praktische zaken afgehandeld te hebben trekken naar de grootste bezienswaardigheid: Cementerio de Recoleta. Dit mooie kerkhof middenin de stad wekt vooral de interesse door één bepaald graf. Het staat -gelukkig- niet zo heel duidelijk aangegeven, maar het is toch niet zo moeilijk te vinden: wanneer je een smal gangetje vol mensen ziet en een gevel vol bloemen en kaartjes, mag je zeker zijn dat je bij de laatste rustplaats van Eva Perón gekomen bent. Wij zijn toch eerder onder de indruk van enkele andere tombes. Maar we vinden het al bij al toch maar een bedenkelijk hoogtepunt van een bezoek aan de stad. Gelukkig is er nog veel meer moois te vinden in Recoleta. We gaan er kijken naar werken van bekende Argentijnse kunstenaars, maar ook van Degas, Picasso, Van Gogh en Rubens in het Museo Nacional de Bellas Artes dat zich naast de indrukwekkende rechtenfaculteit bevindt. Ook een bezoekje waard in Recoleta is het filiaal van boekenwinkelketen El Ateneo, The Grand Splendid. In dit lichtjes omgebouwde theater vind je nu over zowat elk onderwerp een boek en je wilt er bovendien niet meteen terug naar buiten, zelfs wanneer je niet op zoek bent naar een boek. Later bezoeken we ook de Botanische Tuin en de Japanse Tuin. Maar die vallen ons wat tegen. Dit zijn dan ook meteen de enige twee saaie stukjes groen in de hele stad. Want we merken al snel dat er in elk park wel wat te doen is tijdens de weekends: sporten, marktjes, maté drinken of live muziek, er zijn redenen genoeg voor de Porteños om naar buiten te trekken.

Een volgende wandeling brengt ons tot aan de Obelisk in Congreso waarna we tot in het politieke centrum van de stad gaan. Op het Plaza de Mayo kunnen we het werkelijk roze Casa Rosada zien met het o zo bekende balkon. Achter het presidentieel paleis vinden we het imposante Centro Cultural Kirchner.

Wanneer Sole terug in de stad is, maken we gebruik van de gratis stadsfietsen – het is er gelukkig ook eindelijk het weer voor. Ze gidst ons door het Reserva Ecológica Costanera Sur. Deze groene oase in Puerto Madero doet je bijna vergeten dat je toch middenin een grote stad zit. Wanneer we het reservaat uit rijden, zitten we tussen de torenhoge kantoorgebouwen en prachtig gerenoveerde pakhuizen van de oude haven, waar ook Sole zelf werkt. Later deze week nodigt ze ons uit voor een lunch en leidt ze ons rond in de Argentijnse Google-kantoren. We bewonderen nog even het licht van de ondergaande zon op de Puente de la Mujer valt en de bloeiende Jacarandabomen, voordat we doorfietsen naar het charmante San Telmo. Daar bezoeken we de antiekmarkt Mercado de San Telmo en drinken we ons dagelijkse aperitief bij Bar El Federal, een van de vijf Los Notables, authentieke cafés met een mooi houten interieur waar je het Buenos Aires van een eeuw geleden kan ervaren. We bestellen een Campari-soda, topkeuze, want het bruiswater wordt in een spectaculaire oude sodafles gepresenteerd – voor ons dan, de Argentijnen vinden dit heel normaal. De aangrenzende kleurrijke La Boca-wijk laten we bewust links liggen. De beschrijving van de mogelijke risico’s in de wijk deden ons te veel aan Rio denken en dit zit helaas nog te vers in het geheugen. Om de dag af te sluiten gaan we wel nog richting Plaza de Mayo om het Casa Rosada te zien in de avondbelichting. Plots komen we hier terecht in een stoet dansende, schaars geklede vierders. De stad organiseert dit weekend een markt waar de verschillende Argentijnse provincies hun troeven kunnen tentoonstellen en daar horen natuurlijk ook carnavalsgroepen bij. Na dit voorsmaakje kijken wij al uit naar het echte feest in februari.

Ten slotte bezoeken we nog twee musea in Once en Belgrano. In het natuurhistorisch museum bewonderen we de schatten die Argentinië rijk is en geweest is. Er wordt zowel aandacht gegeven aan dinosaurussen die er geleefd hebben als aan meer recent uitgestorven diersoorten. Wij vinden dat er nu nog steeds veel wilde dieren te vinden zijn, maar er zijn helaas toch ook een aantal heel mooie soorten niet meer te vinden, merken we hier. Het museum in de oude marinecampus, Espacio Memoria y Derechos Humanos, toont een van de trieste periodes uit de politieke geschiedenis van Argentinië. Veel van de gruwelijke gebeurtenissen tijdens de militaire dictatuur onder Videla in de jaren 70 speelden zich hier af. Zo’n 30 000 mensen zouden ontvoerd, gemarteld en gedood zijn onder zijn bewind. Het museum toont in elke kamer hoe het er daar aan toeging, gebaseerd op getuigenissen van de overlevenden, want er werd heel wat aan gedaan om zoveel mogelijk bewijzen te vernietigen. Deze plaats laat een diepe indruk op ons na en we vinden het erg moeilijk te geloven dat zulke dingen amper 40 jaar geleden nog konden gebeuren.

Aan het einde van onze maand in Buenos Aires kunnen we besluiten dat dit inderdaad een bestemming was die we zeker moesten bezoeken. Buenos Aires als stad is de trekpleister op zich en we voelen ons er ondertussen goed thuis. De laatste dagen voordat onze auto de haven van Zaraté bereikt luieren we wat in de Parañadelta in Tigre en eten we meer vlees dan we ons ooit hadden kunnen inbeelden op een Argentijnse asado, een barbecuenamiddag waarvoor we worden uitgenodigd bij de ouders van Sole. Hier worden we als echte familie ontvangen en na enkele dagen logeren willen wij ook eens iets terug kunnen doen voor alle gastvrijheid. We bedanken hen met echte Belgische kost: stoofvlees, rode kool en puree.

Na drie weken is het dan zo ver en kunnen we onze vertrouwde stek gaan ophalen in de haven, op naar het zuiden!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s