Een tropisch paradijs in een tropische storm – Ilha Grande

Het was ons de week wel in Rio de Janeiro en we kijken ernaar uit om opnieuw wat ontspanning te vinden aan het strand. In Angra Dos Reis zullen we Caue treffen, een vriend van Hannes die hij leerde kennen tijdens het reizen in Azië. Daar zullen we een boot nemen naar één van de meest afgelegen stranden van Ilha Grande. Een tropisch paradijs. Als het weer maar net even tropisch geweest was…

Na een erg vroege ochtend in Rio komen we om negen uur aan in Angra Dos Reis. De regen houdt al uren aan en het ziet er niet naar uit dat het snel zal stoppen. We gaan langs het toerismekantoor – iedereen die Avontureiro bezoekt moet zich daar registreren omdat het naast een natuurreservaat ligt – en we wandelen dan naar het dok vanwaar de boten naar Ilha Grande vertrekken. Angra Dos Reis ziet er wel niet als de beste plaats uit – of misschien komt dat door het weer? Het is maar een kleine stad, maar zelfs hier staan de omringende heuvels allemaal vol favela’s. Een Britse toeriste werd hier vorig jaar zelfs beschoten nadat ze de verkeerde straat inreed op zoek naar water. Wij moeten enkel in de haven zijn, dus maken we ons niet te veel zorgen. De rasta van de toeristische dienst legt ons de weg uit en zegt dat onze vriend al op ons wacht bij de boten. En dat klopt. We vinden Caue onder een grote paraplu, pratend met wat schippers om een boot te vinden die ons naar het eiland kan brengen. Er zijn niet zo veel opties. Hoewel het een lang weekend is voor de Brazilianen, lijkt niemand dit te willen doorbrengen op Ilha Grande. Vreemd toch, met zo’n weer? 😉 Praia Avontureiro, onze gewenste bestemming, is één van de meeste afgelegen plaatsen van het eiland, dus is de standaard ferry geen optie voor ons. Wat ongeluk en miscommunicatie zorgen ervoor dat we een boot naar een nabijgelegen strand missen, van waar we dan een andere boot zouden kunnen proberen te vinden of zouden kunnen wandelen. Dus in plaats van gewoon ons gezond verstand te gebruiken en de ferry naar Abraão, het meest toeristische plaatsje van het eiland, te nemen, haalt Hannes’ koppigheid het van die van Stefanie en tellen we met drie veel geld neer voor een privéboot naar Avontureiro. De andere optie was overnachten in Angra Dos Reis en een boot nemen die de volgende ochtend vertrok, wat een verloren dag zou betekenen… Een uur lang regen, klotsende golven en een vliegende vis later zetten we opnieuw voet aan land. Hier zijn we dan: Avontureiro, Ilha Grande. Wauw, het is hier… leeg. Dat is zowat het enige wat we erover kunnen zeggen met dit weer. We gaan naar de camping waar Caue tijdens zijn laatste bezoek verbleef. Die is ook heel… leeg. Maar erg belangrijk: hier zijn overdekte kampeerplaatsen dus we zullen ten minste droog blijven. We zetten onze tent op, hangen onze kleren te drogen en hangen onze hangmat op – natuurlijk onder het dak. De rest van de avond staren we wat in de verte, mijmerend over hoe mooi deze plaats zou zijn als ook de zon van de partij zou zijn. Daar zullen we helaas nog twee dagen op moeten wachten.

We wiegen wat in onze hangmat, leren wat Spaans, drinken wijn en praten bij met een oude vriend. Caue kan ons als Braziliaan heel wat meer duiding geven bij de huidige politieke situatie in Brazilië, de nakende verkiezingsstrijd tussen Bolsonaro en Haddad heerst over de krantenkoppen en journaals. We kunnen alleen maar bewondering hebben voor het werk dat hij als gynaecoloog verricht voor de arme gemeenschappen in zijn stad. Wanneer de regen stopt, twijfelen we niet en maken we een strandwandeling. Blijkbaar is er hier en daar toch een beetje leven in de kleine baai. Verder aan het strand bij camping Luis zijn er nog andere kampeerders. Buiten seizoen ziet deze camping er toch uit als de betere optie. Luis en een paar andere huisjes serveren sobere dagschotels voor R$30. Rekening houdend met de afgelegen locatie is dat geen oneerlijk hoge prijs. Helaas heeft de dure boot naar hier ons meer cash gekost dan we gehoopt en verwacht hadden, dus zitten we met een klein tekort aan contant geld. Geen WiFi op het eiland betekent natuurlijk ook dat betaalkaarten er nutteloos zijn. We moeten dus een beetje tellen en kunnen niet zomaar uiteten gaan. Gelukkig voor ons heeft Caue ook wat keukentalent en maakt hij Braziliës favoriete snack voor ons: tapioca’s. Als tortilla of als pannenkoek, vul het met al wat er nog rondslingert in je keuken en geniet ervan als ontbijt, lunch of tussendoortje. We waren er eerder niet echt voor te vinden, maar nu merken we dat het wel degelijk lekker kan zijn, je moet gewoon weten hoe het te maken. Na twee dagen rondhangen is het dan eindelijk zo ver: zon! De voorspelling klopt gelukkig en op zaterdagochtend klaart het op, de wolken maken plaats voor de zon en wij krijgen eindelijk het tropisch paradijs te zien waarvoor we gekomen waren. Ongelooflijk. Helderblauw water, strand zo ver je kan zien tegen een wand van tropisch woud. En vooral: er is amper iemand hier. Heerlijk. Als we snorkelmateriaal hadden konden we zeeschildpadden gaan zoeken, maar dat paste net niet meer in onze rugzak. Dus doen wij wat we het beste kunnen: liggen en genieten. We hebben de afgelopen dagen genoeg gehuiverd van de koude.

Tegen zonsondergang verschijnen de wolken weer op het toneel. Tijd voor ons om na te denken over hoe we hier weer weg geraken. We zijn erg blij dat Caue een Braziliaan is. Opnieuw moeten we hier en daar gaan vragen of er één van de inwoners van de baai de boottocht zal maken. Onderhandelingen die toch ver boven ons obrigado-niveau Portugees gaan. Aanvankelijk lijkt het erop dat we hier nog een dag langer vast zullen zitten. De meeste weekendtoeristen die vrijdag arriveerden vertrekken morgen met een boot die al vol zit. We hadden eerder moeten beginnen rondvragen. Er zijn nog zes mensen die terug moeten geraken. Genoeg om onze campingeigenaar van gedachten te doen veranderen en toch zijn boot in te leggen. Samen met de lokale bevolking maken we de oversteek. Deze keer duurt die wel langer. Vrijdag hadden we een speedboot, deze boot is wat groter en vooral ook trager. We deden er toen een uur over op een niet al te wilde zee. Ditmaal kost het ons tweeënhalf uur op een veel onstuimigere zee. Tweeënhalf uur op en neer geschud worden, schuivend van links naar rechts. Met bleke, groene gezichten stappen we van boord in Angra Dos Reis, blij dat onze maag alles heeft binnengehouden, wat niet bij alle passagiers het geval was. Het is tijd om afscheid te nemen van Caue, die terug naar São Paulo moet om te werken. Wij hebben wat meer tijd en laten de eerste bus aan ons voorbijgaan om onze grommende magen aandacht te geven nu we weer wat kleur gekregen hebben. Daarna gaan ook wij verder, naar Parati, een paar uren verder. Parati is een mooi – toeristisch – koloniaal dorpje in een prachtige natuurrijke omgeving. Maar aangezien de regen nog steeds hoogtij vierde, slenteren we hier wat over de kasseien en verkennen we de cafeetjes. We boeken ook onze bustickets naar Foz do Iguaçu. Tijd voor nog wat meer spectaculaire natuur.

Onze tijd op Ilha Grande was niet het grootste succes. Avontureiro is een wondermooie plaats en we hadden er graag wat actiever kunnen zijn. Regen zorgt er echter voor dat het aanvoelt als het verlaten eind van de wereld waar je alleen maar kan wachten. Wachten op de zon of een boot.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s