Rio: rovers, regen en restaurants

We vliegen vroeg in de ochtend met de opgaande zon mee naar Rio de Janeiro. Die zorgt voor prachtig rode kleurschakeringen, maar helaas is dit snel voorbij. Vanaf onze landing houdt ze het voor bekeken en wordt het duidelijk dat we Belgisch herfstweer tegemoet gaan voor de rest van ons verblijf in de ciudade maravilhosa. Niet zo heel erg, want natuurlijk slapen we in Rio in een hostel en niet in onze tent.

 

Het fijne aan een grote stad is dat je er altijd wel iets kan doen, ook bij regenweer. Rio heeft best wat musea die wij willen bezoeken, waaronder het Amanhã-museum, het Museum van Morgen. Hier wordt de impact van de mens op de aarde in perspectief gezet en naar de toekomst toe in vraag gesteld, iets wat ons beiden wel interesseert. Het museumgebouw past helemaal bij de naam en is erg indrukwekkend: groot en modern ingeplant tussen een uitgestrekt plein en het water – enkel het boorplatform ernaast is een beetje een doorn in het oog en best wel ironisch gezien het thema van het museum… Ook de binnenkant doet onze monden even openvallen van bewondering, in de grote, open inkomhal hangt bovenaan een grote wereldbol met wisselende projecties van natuurfenomenen. Het museum opende in 2015, wat duidelijk aan de indeling ervan te zien is net als aan de manier waarop de informatie tentoongesteld wordt. Woord, beeld, geluid en participatie worden afgewisseld om een breed publiek geïnteresseerd te houden. De informatie wordt in vier thema’s opgedeeld en voor elk thema staat er een blok in de grote museumruimte. Je moet dus geen vast traject volgen als je dat niet wilt en je kan net zo goed een idee krijgen van wat het museum je probeert mee te geven door te kijken en te luisteren zonder al te veel te lezen. Tegen de avond gaan we naar een wijk in het noorden van de stad, vlakbij het bekende Maracanã stadion. De buurt ziet er hier wel al heel anders uit en bij het uitstappen uit de metro krijgen we van een voorbijganger dadelijk de raad onze camera weg te steken. We zijn dus op onze hoede! Maar toch willen we net voor zonsondergang nog even door het Quinta da Boa Vista-park. Hier is net voor ons vertrek het belangrijkste museum van Brazilië, Museo Nacional, in vlammen opgegaan. Na deze portie ramptoerisme zijn we vlak bij de Feira Nordestina, het eigenlijke doel van ons bezoek hier. Meer dan 600 kramen tonen je er de cultuur uit het noordoosten van Brazilië. Maar hé, daar kwamen wij toch net van, dus die kenden wij toch al?! Ja, klopt! Maar we wilden deze cultuuroverdaad niet missen, want op deze markt worden niet alleen dingen verkocht, tijdens je maaltijd kan je er ook genieten van Música Popular Brasileria – hoewel het voor ons eerder vermakelijk was.

 

Na een moderner stuk van Rio te hebben gezien gaan we de volgende dag de historische stukken bezoeken: Centro en Lapa. We zien er veel koloniale gevels die helaas niet altijd even mooi onderhouden zijn, maar het leven op straat mist een beetje in Centro. Op zaterdag zijn de meeste winkels in dit stadsdeel blijkbaar dicht en bijgevolg is er niet veel volk op straat, snel naar Lapa dus, het kloppende hart van de samba in Rio waar we het aquaduct en de beroemde kleurrijke trappen willen zien. Wanneer we bij de Arcos de Lapa, het aquaduct, komen merken we beiden op dat er wat vreemd volk rondhangt. Er staat een politiewagen op het plein, dus gaan we wel door naar het midden van het plein. Wanneer we even daar zitten rijdt de politiewagen plots snel weg wanneer er een andere politiewagen voorbijkomt en seint dat hij mee moet. Wij hadden liever gehad dat hij er bleef staan… Stefanie voelt zich er steeds minder op haar gemak en we maken ons klaar om er te vertrekken. Achter ons staan er drie mannen wat rond te draaien en wanneer we weg wandelen beginnen ook zij te wandelen. Stefanie merkt dat ze ons lijken te blijven volgen. Wanneer we aan de rand van het plein zijn en bijna gaan oversteken staan ze plots rond ons. Ze willen de camera van Hannes en één van hen tilt zijn T-shirt op, waardoor we zijn mes zien. We deinzen achteruit waardoor Hannes in de armen van zijn twee kompanen terechtkomt. De ene trekt de rugzak van Hannes’ rug terwijl de andere zijn broekzak openritst en zijn portefeuille eruit haalt. Ze hebben wat ze willen en zetten het op een lopen. In shock proberen wij zo snel mogelijk van deze plaats weg te komen. Op de straathoek vragen twee vrouwen ons wat er gebeurd is, ze zien duidelijk dat we erg aangedaan zijn. We hadden dit dan ook echt niet verwacht. Dat er iemand met onze spullen zou proberen te gaan lopen of dat we zakkenrollers zouden tegenkomen? Ja. Dat we op klaarlichte dag op een toeristische plaats overvallen zouden worden met een wapen? Nee, dat hadden we nooit gedacht. De twee vrouwen roepen een politiewagen die er net weer aangereden komt. Ze leggen hen uit wat er gebeurd is en de agenten nemen ons mee in hun wagen om de daders proberen te vinden in de buurt. Tevergeefs. Ze rijden ruim een half uur met ons rond en zoeken ondertussen naar collega’s die Engels spreken zodat we beter geholpen kunnen worden. De Engelssprekende collega’s nemen ons mee naar de toeristenpolitie waar we de nodige documenten invullen. We proberen er ook onze daders te herkennen in hun fotoboek. Dit maakt ook duidelijk hoe schrijnend de situatie er momenteel is: van elke buurt in Rio de Janeiro ligt er een dik fotoboek van de misdadigers, die allemaal dezelfde wazige, doffe blik in hun ogen hebben. De politieagenten zitten vol frustratie door de situatie, want zij arresteren voortdurend dezelfde mensen, maar ze komen telkens weer snel vrij en de problemen geraken niet opgelost. Wanneer wij hier klaar zijn zetten de agenten ons ook nog af aan ons hostel. Het was een enorme rotdag voor ons, maar de politie heeft ons in ieder geval enorm geholpen om het toch een beetje beter te maken. We proberen een beetje te bekomen en alles te verwerken. We besluiten vanavond toch nog buiten te komen – buiten is veel gezegd – en lekker te gaan eten. We laten ons door een taxi afzetten voor de deur, dat is ver genoeg buiten voor ons momenteel in het donkere Rio. Gelukkig waren we slim genoeg om geen betaalkaarten in de gestolen portefeuille te steken dus kunnen we gewoon nog kiezen wat we eten. We vinden onze troost vandaag in de smaak van thuis: ijs van Belgische chocolade 🇧🇪.

 

Ons reisleven valt de volgende dagen even stil. We komen enkel nog buiten om te eten en die verplaatsingen gebeuren per taxi. Enerzijds omdat we hier niet meteen meer willen buitenkomen, anderzijds omdat we de verzekering moeten verwittigen en zo snel mogelijk alles in orde willen maken. Dankzij onze reisverzekering kunnen we de financiële schade redelijk beperkt houden. De camera kunnen we vervangen, de foto’s die we er nog moesten afhalen niet meer en ook de herinneringen uit onze reisdagboeken zullen we nooit nog kunnen herlezen. Dat vinden we uiteindelijk nog het ergst van alle zaken die we kwijt zijn.

We willen toch nog iets maken van onze tijd in Rio en we hebben de grootste trekpleisters nog niet bezocht. Één van Rio’s meest populaire en bekende attracties, Christus de Verlosser, staat als eerste op onze lijst. Hoewel je je toegangsbiljet op voorhand moet kopen (online of aan het loket), kunnen wij de dag ervoor nog gewoon kiezen wanneer we willen gaan. Dat heeft waarschijnlijk meer te maken met het druilerige weer en het lage aantal toeristen in oktober dan met de populariteit van het beeld. Je kan je ticket zelfs inwisselen voor een ander moment wanneer het weer te slecht is en je dus niets zal zien van daarboven. De omstandigheden zijn vandaag niet ideaal, maar we beslissen om toch naar boven te gaan aangezien er volgens de voorspellingen nog een ganse week slecht weer zit aan te komen. Onderweg naar boven in het treintje – wandelen kan niet meer, het wandelpad door het Atlantisch regenwoud werd gesloten wegens het sterk toegenomen aantal overvallen op het pad – krijg je al een mooi zicht over de stad en de wolken maken het bij ons zelfs een beetje mysterieus. Bovenaan krijgen we alles wat we verwacht hadden: een immens beeld dat uitkijkt over een prachtig interessante stad. Je kan van hieruit zo mooi zien hoe in Rio de stad overvloeit in natuur met de prachtige bergen. Één van die bergen, de Suikerbroodberg, willen we tegen de avond bezoeken om vanaf daar de zonsondergang te zien. De regen strooit echter roet in het eten en wanneer we bij de voet van de berg aankomen is de hemel één grote, donkere onweerswolk. Het tripje naar de top is ook niet goedkoop (R$110 of €20) en dat vinden we net iets te veel om waarschijnlijk niets te kunnen zien.

 

De overige tijd in Rio gaan de nog naar het kunstmuseum MAR, waar de focus bij de tentoonstellingen vooral op Rio zelf ligt, maar vele onderwerpen aanraakt. Museumbezoeken worden best goed gepland, want in de meeste musea heb je een dag waarop je geen of maar de halve inkom betaalt. In het geval van de twee musea die wij bezochten (Museo do Amanhã en Museo de Arte do Rio) is dat dinsdag. Je kan ze ook op dezelfde dag doen, want ze liggen praktisch naast elkaar. Wanneer de zon dan toch beslist om nog even tevoorschijn te komen gaan wij naar Ipanema om ook het strand van Rio gezien te hebben. Één drankje later moeten we ons echter alweer verder haasten, want in de verte komen de donderwolken opnieuw op.

957B3EEF-EE36-4E80-B790-CB9C454FA54B

Wat we erg leuk vonden aan Rio was de grote keuze aan restaurants en de kwaliteit ervan. Je kan er eten wat je wilt en van zodra je net iets meer dan gemiddeld betaalt – maar nog steeds goedkoop naar Belgische normen – heb je er een heerlijke maaltijd. Een afwisseling waarvan we intens genoten hebben na alle rijst en kip tijdens de voorgaande weken.

 


One thought on “Rio: rovers, regen en restaurants

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s