En route to Rio: tropische stranden en surfersparadijs – Barra Grande, Itacaré

Gekomen voor de foto’s, maar een beetje teleurgesteld? Wij ook. Doordat we beroofd werden in Rio de Janeiro hebben we jammer genoeg maar weinig foto’s over van dit deel van de reis. Je zal je gewoon het witte zand en het turqoise water moeten inbeelden voor een mentale foto van deze week in Brazilië.

Als er één ding is dat steeds duidelijker wordt, is het dat Brazilië immens groot is. Ja, dat is iets wat we al langer wisten, maar als je hier rondreist wordt het toch pas echt duidelijk hoe groot de afstanden wel zijn. De volgende bestemming na Chapada Diamantina was Rio de Janeiro. Daar zit wel 1500km tussen… Gelukkig loopt er een weg langs de mooie kust naar Rio toe. We besloten dat we van het ene naar het volgende kuststad(je) konden liften en hier en daar een bus nemen. Toch niet zo goed over nagedacht, bleek achteraf.

We komen ‘s avonds wanneer het donker is aan in Camamu. Vertraging van de bus heeft ervoor gezorgd dat we hier niet op tijd geraakten: alle boten naar Barra Grande zijn al weg, dus moeten we hier overnachten. Morgen kunnen we dan de boot op naar Barra Grande. Het is ‘s ochtends een beetje zoeken waar we de boot op moeten, want er is geen georganiseerde ferry zoals wij wel begrepen hadden uit onze reisgids. We kiezen voor een trage en goedkope boot die ons er op 2 uur brengt, niet voor de toeristische en dure speedboot. Tijd hebben we toch.

Wanneer we aankomen op Barra Grande hebben we meteen een flashback naar Jericoacoara, onze eerste Braziliaanse bestemming. Barra Grande is net iets makkelijker bereikbaar. We starten met de zoektocht naar de pousada waar we een kamer gereserveerd hebben, we volgen onze online kaart en beginnen te twijfelen aan onze keuze: we wandelen het centrum uit en zouden daar best een eindje -en vooral een lange, warme zandweg- van af liggen. Wanneer ook de gps aangeeft dat we ons in niemandsland begeven, vragen we toch maar eens de weg bij één van de weinige huizen die we nog tegenkomen. Blijkt dat de straten waarnaar wij op zoek zijn hier helemaal niet liggen en dat er een heel stuk op de kaart staat dat niet bestaat. Een geluk bij een ongeluk: we liggen toch in het gezellige centrum, maar moeten wel een half uur terugwandelen in de hitte met al onze spullen. We komen dan toch aan bij ons hotel en doen de rest van de dag niets meer, genoeg gezweet, tijd om af te koelen in het zwembad.

We kunnen bij ons hotel quads huren, wat ons een goede manier lijkt om de omliggende stranden te kunnen bezoeken. De eerste stop is het zogenaamde mooiste strand van Brazilië. Ongelooflijk genoeg is het hier helemaal niet zo druk als je zou verwachten en doet het strand zijn reputatie alle eer aan. Wanneer we even later weer verder rijden komen we niet zo ver: plots vallen we stil. We proberen de quad opnieuw te starten, maar dat lukt niet. We openen de benzinetank en dat bevestigt ons vermoeden: een lege tank. Nu is het de vraag of die al bijna leeg was toen we vertrokken bij ons hotel of dat ze leeggehaald werd toen we onze quad onbewaakt achterlieten terwijl wij over het strand liepen. Het belangrijkste is natuurlijk dat we een oplossing vinden en hier terug weg geraken. Net voordat we stilvielen zijn we een huis gepasseerd, dus hopen we daar hulp te vinden. Gelukkig is er iemand thuis. We begrijpen amper iets van wat de man zegt, maar uit zijn gebaren kunnen we opmaken dat we de quad tot voor zijn huis moeten duwen. Veel opties hebben we niet, dus doen we dat maar. Wanneer we er bijna zijn en onze voeten nog net niet verbrand zijn door het bloedhete zand komt er een ander koppel op een quad voorbij. Ze stoppen en helpen ons door benzine te gaan halen, oef, probleem opgelost! We proberen deze tegenslag zo snel mogelijk te vergeten en nog te genieten van de rest van de dag. We komen al snel terug op een prachtig en – tot onze verbazing – leeg strand. De stemming wordt er dus snel terug beter op. Bij elke volgende halte die namiddag denken we telkens weer hetzelfde: hoe kan het hier, op zo’n mooie plaats, zo rustig zijn?

We blijven niet te lang hangen in Barre Grande, want we kunnen de kustlijn nog volgen tot in Rio de Janeiro. Na twee dagen hebben we het er ook wel gezien en bovendien mikken ze hier toch op een net iets ander – ouder – publiek. We gaan naar Itacaré, 60 km ten zuiden van Barra Grande. We zouden er de bus naartoe kunnen nemen, maar we willen het eerst al liftend proberen. We hebben deze keer enorm veel geluk: de eerste auto die we zien stopt voor ons en neemt ons helemaal mee tot in Itacaré. Hij probeerde eerst geld te vragen voor de rit, maar toen we zeiden dat we goedkoper met de bus konden en wegwandelden van hem stopte hij vijf meter verder en riep ons terug: plots bracht hij ons helemaal gratis tot op onze bestemming en wilde hij zelfs niks aanvaarden bij aankomst. Soms kan het dus ook eens meezitten!

We komen veel vroeger dan we verwacht hadden aan in Itacaré. De tijd die we normaal kwijt geweest waren aan een lift zoeken of op de bus zitten, kunnen we nu gebruiken om een slaapplaats te zoeken. We wandelen rustig van het ene hostel naar het andere en maken dan onze keuze. We bieden wat af en krijgen uiteindelijk een mooie kamer met eigen balkon voor een zacht prijsje. Iets wat eigenlijk in het algemeen over Itacaré gezegd kan worden: het is hier merkbaar goedkoper dan in Barra Grande. Het publiek bestaat hier danook voornamelijk uit surfers en backpackers, die over het algemeen wat minder te spenderen hebben. Vanuit de hangmat op ons balkon nemen we de tijd om onze blog bij te werken en onze volgende weken te plannen. Wanneer we beginnen te tellen merken we dat ons plan om tot in Rio te liften niet zal lukken. Na Rio hebben we afgesproken met een oude bekende van Hannes, dus willen we er zeker van zijn dat we voldoende tijd hebben in Rio de Janeiro. We kunnen nog twee dagen spenderen hier, die we doorbrengen op – alweer – rustige en prachtige stranden en in de vele gezellige bars waar we verwend worden met dulce de leite wafels en cacao caipirinhas. Ongefermenteerde cacaobonen worden hier gebruikt om heerlijke cocktails te shaken of ze worden geperst tot een zoet, intens sap, miel de cocoa. We gaan daarna snel het vliegtuig op naar Rio, een stad waar we allebei erg naar uitkijken omdat we er niet eens het strand of bergen moeten missen!

P.S.: Aangezien we in Rio de Janeiro beroofd zijn van ons cameramateriaal hebben we maar weinig beelden van deze week. Beeldt u witte stranden en turquoise zeeën in en je weet genoeg…


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s