Jericoacoara

Wondermooie zonsondergangen, kleine zandstraatjes met amper verkeer, surfparadijs en een relaxed hippiesfeertje… Als we ergens tot rust zouden komen was het wel in Jericoacoara.

Een onverwacht comfortabele busrit vanuit Fortaleza en een overstap op de 4×4 in Jijoca brengen je op 7 uur tot voor je deur in Jericoacoara. Voor ons was dat de deur van Camping Natureza, wat één van onze Braziliaanse medereizigers verbaasd deed opkijken. Hij moest toch eens checken wat dat nu was, een camping. Na een snelle blik binnen kroop hij vlug terug lachend de auto in, hij ging toch maar naar zijn hotel.

We zetten onze tent op en merken dat er wel degelijk nog hippies blijven hangen zijn in Jericoacoara: ze zitten op deze camping. Heerlijk, ook als we het dorpje gaan verkennen merken we dat de charme zeker nog niet verloren gegaan is: smalle steegjes met kleurrijke winkeltjes of restaurantjes, sfeervolle lichtslingers, een bandje hier en daar, onze campinggenoten die hun zelfgemaakte juwelen en zoetigheden verkopen. Een heel ander beeld dan wat we zagen in Fortaleza. Daar kregen we niet echt het gevoel dat we er lang wilden blijven dus boekten we er de eerste dag al onze bus richting Jeri, die we dan ook de volgende dag opstapten. In Fortaleza kan je , in tegenstelling tot in Jeri, maar in bepaalde buurten rondlopen na zonsondergang. Van zodra het er donker is liggen de straten er erg verlaten bij en gaan de vitrines van de winkels er achter de tralies. Enkel in de toeristische wijken zoals Beira Mar en Mereiles, loop je met een redelijk gerust hart rond. Het jammere is dat die buurten niet voor ieders budget geschikt zijn. Bovendien blijft het altijd overal oppassen in de grote steden. In Jeri kan je met elke grootte van budget verblijven en gaan waar je wil. Ook restaurantjes vind je er voor elke prijsklasse, bijna overal staat er pizza op de kaart, die eigenlijk overal lekker is, want praktisch elk restaurant heeft er een echte houtgestookte pizzaoven.

Wanneer in Jericoacoara de zon begint te zakken staan er al snel een aantal stalletjes op het strand om, soms erg sterke (maar zo hebben we het graag 😉 ), versgeshakete Caipirinha’s te verkopen. Ook nu wordt het pas duidelijk dat er toch heel wat mensen in Jericoacoara verblijven momenteel. Wanneer ze allemaal buitenkomen om vanaf de bekende grote duin, Pôr do Sol, de zonsondergang (Jeri is één van de enige plaatsen in Brazilië waar de zon boven het water ondergaat) te bekijken, zit die al snel aardig vol. Hadden we iets meer gepland hadden we natuurlijk misschien wel geweten dat het een Braziliaanse feestdag was en het er dus uitzonderlijk druk zou zijn, maar zo zijn we nu eenmaal niet 😅.

Om te onthouden: 7 september is onafhankelijkheidsdag in Brazilië…

Wie liever van een romantische zonsondergang geniet gaat beter kijken vanaf de heuvel ten noorden van het dorp (tussen Pedra Furada en Jericoacoara), waar het veel rustiger is, je waarschijnlijk alleen zult zijn en je zowel zicht hebt op de zonsondergang als op Jeri.

Behalve de zonsondergang is Jeri ook een geliefde plek voor watersport omwille van de sterke wind die er staat. Ideaal om hier te leren kitesurfen, wat Hannes ook doet. Er zijn talloze winkels die lessen aanbieden, dus is het een goed idee om even rustig rond te kijken en na te vragen wie wat nu precies biedt en hoe de lessen in elkaar zitten. Wij kiezen er uiteindelijk voor om voor Rancho do kite te gaan. We krijgen hier een duidelijke, professionele uitleg en Stefanie, die geen les wil volgen, kan wel mee naar de surfschool. Hoewel de lessen maar twee of drie uur duren, blijf je hier wel een hele dag op de surfschool. Echt erg vinden wij dat niet, want de school ligt net naast Preà, een klein vissersdorpje waar een aantal gezellige restaurantjes op het strand zijn. Rancho do kite ligt aan hotel Rancho do Peixe, he-mel op aarde! De strandbar van het hotel en de surfschool vloeien in elkaar over en zijn volledig gemaakt uit lokaal hout. De wind waar de kitesurfers zo van houden, wordt hier deels afgeschermd, maar zorgt er toch voor dat het hier zelfs bij de gewoonlijke 30 °C aangenaam vertoeven is, al dragen de prachtige ligbedden daar ook wel tot bij. Op het strand kan dit dan weer wat minder aangenaam zijn door het opstuivende zand.

Na acht uren kiteles houdt Hannes het voor bekeken, hij mag nu bijna zelfstandig materiaal huren en beslist om die laatste les verder op de reis op te nemen. De laatste dag in Jericoacoara willen we actief doorbrengen. We kijken wat rond om een quad te huren en zo naar de meest bekende strandjes en lagunes rond Jeri te rijden, want je dacht toch niet dat alle mooie foto’s die je te zien krijgt als je “Jericoacoara” googelt werkelijk aan het dorp liggen?! Jammer genoeg krijgen we te horen dat je, omdat het gebied rond Jeri een nationaal park is, niet op je eentje een quad mag huren. We kunnen er wel een tour naar boeken, maar dat is niet echt ons ding en de prijzen lijken nogal hoog te liggen. Je hebt duidelijk wel wat onderhandelruimte, want wanneer we even twijfelen gaat er al snel wat van de prijs af. Altijd proberen af te dingen dus, vaste tourprijzen zijn hier niet! Ook transportprijzen variëren naargelang wie het vraagt… Naar Jeri en errond geraak je alleen met een 4×4, quad of buggy, het dorpje ligt zo geïsoleerd tussen de duinen dat het erg moeilijk is om er te geraken met een gewone auto. Jeri is gebouwd tussen het zand en op het zand, letterlijk, want geasfalteerde wegen vind je er niet, enkel zandwegen. Af en toe vind je er zelfs een winkel waar er ook zand binnen ligt in plaats van een vloer! Wij laten de tours dus achter ons, net als het idee om iets te kunnen huren. Wat we wel kunnen doen is wandelen naar de rots Pedra Furada. Deze ligt op slechts 40 minuten wandelen van Jeri en is er één van de trekpleisters. De wandeling ernaartoe doen we langs de kustlijn, maar die moet wel bij laagtij gebeuren: de zee komt al snel hoog op het strand en dan geraak je er via deze weg niet meer tussen alle rotsen. Aangekomen bij de Pedra Furada blijkt die kleiner dan we ons voorgesteld hadden. Ze is mooi, maar van één van de belangrijkste attracties hier hadden we misschien wat meer verwacht. De weg terug doen we via de berg (die waarvan je ook de zonsondergang in je eentje kan zien), waar je een mooi uitzicht over Jeri krijgt.

Voordat we de bus uit Jeri nemen sluiten we de avond af met yogales, waarna Hannes moet toegeven dat yoga toch wel meer is dan “gewoon wat stretchen”. Tevreden en voldaan sluiten we ons Jerihoofdstuk af. Hoewel een gezellige drukte en tientallen quads en buggy’s de verkeersluwe zandstraatjes ondertussen hebben ingepalmd, vonden we hier precies wat we wilden: een ongekunsteld, ontspannen dorpje in een prachtige setting. Perfect om onze trip mee te starten.

Tijd om afscheid te nemen, Salvador roept!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s